Skip to main content

The Blue Lion – Niebieski lew, nie mylić z Różową Panterą

Złodziej ma wymówkę, gdy się sam sędzia kradzieży dopuszcza.
William Szekspir

Różowa Pantera raczej kojarzy mi się z zabawną serią animacji niż filmami o przygodach fajtłapowatego detektywa, niemniej jednak główną fabułę znam. The Blue Lion nawiązuje do tego filmu ciekawą nazwą, ale trochę też tematyką. Każdy gracz wciela się w rolę rywalizujących między sobą złodziei.

Czytaj więcej

Ostriches – Struś głowę w piasek chowa

Dla uniknięcia domowych niesnasek
Struś schował głowę w piasek
Jan Brzechwa, Głowa w piasku

Charakterystyczną cechą twórczości Bruna Faiduttiego jest swego rodzaju chaos i niewiadoma. Objawia się to szczególnie w Maskaradzie, gdy w pewnym momencie w czasie partii nie jesteśmy pewni kim jesteśmy. Natomiast inny Bruno – Cathala – w swoim portfolio ma w dużej mierze gry oparte o klasyczne tytuły jak mankala, pasjans, domino czy oczko. Co ci panowie mogą zrobić razem? Chaotyczny klasyczny tytuł, chociażby warcaby połączone z wspomnianą Maskaradą. Czytaj więcej

Le Fantôme de l’Opéra (Upiór w Operze) – To upiór tej opery ma we władzy sny

Ten głos nawiedzał mnie, przybywał w snach
Christine w utworze Upiór w Operze

Bruno Cathala. Cóż, mógłbym na tym zakończyć ten artykuł, zwłaszcza że rozgrywka nawiązuje mechanicznie do Mr. Jacka, który jest dość popularny w Polsce. Nie mniej redaktorski obowiązek, a także zamiłowanie do tego musicalu i autora gry nakazują mi w pełni zrecenzować ten tytuł. Fabuła dość luźno nawiązuje do książki, na której oparto wspomniany spektakl (jeden z moich ulubionych!), bowiem w budynku Opery grasuje tajemniczy Upiór, którego tożsamość nie jest znana. Czytaj więcej

Niya – Konspiracja w ogrodzie

Kiedy w ogrodzie zwiędły już najpiękniejsze kwiaty i chwasty wydają się być urocze
Sokrates

Bruno Cathala jest znany z tego, że bierze klasyczną grę i wyciąga z niej coś nowego. Noah jest oparte na oczku, Five Tribes na mankali (tak jak kilka innych jego gier), a Kingdomino – no cóż, wystarczy przeczytać nazwę. A może by tak zagrać kółko i krzyżyk w wykonaniu tego autora? Czytaj więcej

A Game of Thrones: Hand of the King (Gra o Tron: Królewski Namiestnik) – Zbieranie setów w klimacie Gry o Tron

Saga Pieśni Lodu i Ognia jest jedną z moich ulubionych serii książek. Pamiętam jak wieczorami pochłaniałem kolejne strony zagłębiając się ten bogato opisany świat, George R. R. Martin nie szczędził opisów przyrody, tortur, wierzeń i religijnych obrzędów. Każda intryga, każdy spisek, każdy zwrot akcji jest dla mnie majstersztykiem. I mimo tego, że pod koniec ta formuła narracji, że właściwie każdy ginie z powodu swojej głupoty lub z braku oglądu na całą sytuację (a taka liczba śmierci i ciągła zmiana narratora wcale nie pomaga w wybraniu ulubionej postaci), to nadal lubię tę sagę. Niestety, serial telewizyjny obecnie jest bardziej popularny niż książki. Choć ten zachęcił mnie to sięgnięcia po powieści obecnie to dla mnie abominacja, która nie ma racji bytu. Na szczęście omawiana pozycja nawiązuje raczej do Sagi niż serialu. Czytaj więcej

Button up! – Wojna na guziki

Guzik mnie to obchodzi
Potoczne określenie używane do wyrażenia braku zainteresowania

Abstrakcyjne gry logiczne mogą mieć bardzo różne formy. Poruszamy jakieś kafle, płytki, żetony, czy bliżej nieokreślone elementy. Nie wiem co siedziało w głowie Bruno Cathali kiedy tworzył grę o wojnie guzików, ale właśnie ten element odzieży jest głównym komponentem w tej pozycji. Czytaj więcej